Sinds juli 2024 is de wetgeving rondom tijdelijke huurcontracten flink aangescherpt. De reguliere tijdelijke contracten zijn grotendeels afgeschaft om huurders meer zekerheid te bieden. Huurders bouwen sneller huurrechten op, wat betekent dat zij in veel gevallen het recht hebben om te blijven wonen. Toch zijn er nog specifieke contractvormen (zoals voor bepaalde doelgroepen of tussenhuur) waarmee tijdelijke verhuur nog wel mogelijk is. HouseHunting adviseert je graag welke contractvorm het beste past bij jouw situatie.

Dit is het meest gebruikte standaardcontract. Hierin wordt een minimale periode afgesproken waarin de huurder niet kan opzeggen (meestal 12 maanden). Dit biedt jou als verhuurder zekerheid van inkomsten tijdens deze periode. Let op: als verhuurder kun je dit contract tussentijds of na deze periode niet zomaar opzeggen.

Onze tip: Dit contract wordt in de praktijk vaak gebruikt bij expats. De kans dat zij zeer langdurig blijven is klein, al biedt dit contractueel natuurlijk geen 100% garantie.

Een contract voor bepaalde tijd (minimaal 6 en maximaal 24 maanden) is alleen nog toegestaan voor wettelijk vastgestelde doelgroepen.
Dit geldt voor:

• Jongeren: Alle huurders die jonger zijn dan 28 jaar.
• Studenten: Studenten uit binnen- of buitenland.
• Spoorzoekers: Mensen die gaan scheiden en dichter bij hun kinderen willen wonen.
• Tijdelijk ontheemden: Mensen die tijdelijk elders moeten verblijven vanwege renovatie of werkzaamheden aan hun eigen woning.

Het tussenhuurcontract (of de ‘diplomatenclausule’) is bedoeld voor eigenaren die hun woning tijdelijk verlaten – bijvoorbeeld voor werk of een lange reis buitenland – zich uitschrijven, maar wel de harde intentie hebben om de woning later weer zelf te betrekken.

• Er wordt een vaste periode afgesproken waarin noch de huurder, noch jij als verhuurder kan opzeggen.
• Dit contract kent geen maximale looptijd en kan worden verlengd.
• Na een eventuele verlenging geldt er voor de verhuurder een opzegtermijn van één kalendermaand.

Het woningwaarderingsstelsel is strenger gereguleerd om het middensegment te beschermen. Waar voorheen woningen vanaf 143 punten in de vrije sector vielen, is die grens nu verschoven. Woningen tot en met 186 punten vallen tegenwoordig onder de gereguleerde huurprijs (sociale huur en middensegment). Daarnaast wegen zaken zoals een gunstig energielabel en goede voorzieningen (zoals een buitenruimte) nu een stuk zwaarder mee in de puntentelling.

Als je woning minder dan 187 punten heeft, valt deze in het gereguleerde segment. Dit betekent dat je wettelijk gebonden bent aan een maximale huurprijs die bij dat puntenaantal hoort. Wil je een hogere huurprijs vragen? Dan kun je investeren in woningverbetering. Denk hierbij aan het verduurzamen van de woning voor een hoger energielabel of het verbeteren van voorzieningen. Hiermee stijgt het puntenaantal en daarmee ook de maximale huurprijs.